 | ||||||
 |
Strona główna | Biografia | O mojej muzyce | Koncerty i wydarzenia | Utwory |  |
 | ||||||
| Recitale fortepianowe | Dyskografia | Prasa i wywiady | Fotografie | Kontakt | ||
 | ||||||
Zygmunt Krauze - Utwory
Opery
Polyeuctus (2008, w przygotowaniu)
Opera w dwóch aktach na podstawie dramatu Pierre'a Corneille
Libretto: Alicja Choińska i Zygmunt Krauze
Premiera: wiosna 2009, Warszawska Opera Kameralna
Zamówienie: Warszawska Opera Kameralna
Iwona, księżniczka Burgunda (2004)
Opera w czterech aktach na solistów, chór kameralny i orkiestrę
Libretto: Grzegorz Jarzyna i Zygmunt Krauze na podstawie dramatu Witolda Gombrowicza
Prawykonanie koncertowe: 20-21 listopada 2004, Théâtre Sylvia Monfort, Paryż
Pod patronatem mera Paryża, Bertranda Delanoë oraz prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego.
Z okazji setnej rocznicy urodzin Witolda Gombrowicza.
Obsada:
Iwona: Dominika Kuźniak
Król Ignacy (bas): Dariusz Machej
Królowa Małgorzata (sopran): Magdalena Brylak
Książe Filip (tenor): Adam Zdunikowski
Szambelan (baryton): Grzegorz Pazik
Iza (sopran): Joanna Tylkowska
Cyryl (kontratenor): Michał Wajda-Chłopicki
Cyprian (kontratenor): Michał Czernikowski
Ciotka Iwony I (alt): Joanna Cortés
Ciotka Iwony II (alt) - Agnieszka Dąbrowska
Dama I (alt) - Joanna Cortez
Dama II (alt) - Agnieszka Dąbrowska
Polska Orkiestra Radiowa
Dyrygent: Andrzej Straszyński
Prapremiera: 29 września 2006, Teatr Narodowy, Warszawska Jesień
Premiera w Operze Narodowej: 1 lutego 2007, Teatr Wielki - Opera Narodowa, Warszawa
)
Iwona, księżniczka BurgundaTeatr Wielki - Opera Narodowa
Inscenizacja i reżyseria: Marek Weiss-Grzesiński
Dekoracje: Wiesław Olko
Kostiumy: Gosia Baczyńska, Wojciech Dziedzic
Światła: Mirosław Poznański
Soliści i orkiestra Opery Narodowej
Dyrygent: Andrzej Straszyński
Obsada:
Iwona: Kinga Preis
Król Ignacy: Dariusz Machej
Królowa Małgorzata: Magdalena Barylak
Książe Filip: Adam Zdunikowski
Szambelan: Artur Ruciński
Iza: Monika Ledzion
Cyryl: Piotr Łykowski
Cyprian: Krzysztof Kur
Ciotka I: Joanna Cortés
Ciotka II: Agnieszka Dąbrowska
O operze:
Dramat Gombrowicza jest wieloznaczny; postaci i ich zachowania mogą być odczytane w różny sposób. Jest więc miejsce na interpretację. W operze muzyka przejmuje rolę interpretatora. Miałem więc wiele możliwości kształtowania sytuacji i charakterów. Wybrałem najprostszą: nie interpretować w ogóle, lecz przedstawić muzyką każdą z postaci w sposób dosłowny, najprostszy, idąc dokładnie za słowem, zgodnie z moim rozumieniem tego słowa i sytuacji. Poszedłem tą drogą, bo wierzę w siłę klasycznej budowy sztuki Gombrowicza. Mam również nadzieję, że postępując w ten sposób dałem klarowny kierunek dla każdej postaci i stworzyłem więcej miejsca dla reżysera i śpiewaków. Sztuczność - obecna w wersji teatralnej, w sposób ewidentny podkreślona jest formą operową. Forma opery jest bowiem samą sztucznością. Stwarza się w rezultacie nałożenia tych dwóch sztuczności coś, co przekształca pierwowzór teatralny w utwór operowy, zupełnie od niego niezależny.
Iwona - główna postać opery, nic nie mówi. Nie śpiewa. Wypowiada jedynie kilka słów. poprzez swoje milczenie stwarza najbardziej intrygujący węzeł dramatu. Rodzi ono napięcie miedzy Iwoną a pozostałymi osobami, prowadzące do zabójstwa, zabójstwa wreszcie spełnionego, po wielu nieudanych próbach, zabójstwa absurdalnego, na granicy groteski i surrealizmu.
"Iwona, księżniczka Burgunda" komponowana była spontanicznie, w krótkim około trzech miesięcy. Nie potrafię pisać o zastosowanym "języku muzycznym" jak również o "technice" i tym podobnych sprawach. Intuicja przy tej pracy na pewno była najważniejsza.
Zygmunt Krauze
Balthazar (2001)
)
Balthazar,Warszawska Opera Kameralna,
7 października 2001
)
Balthazar,Warszawska Opera Kameralna,
7 października 2001
Opera w dwóch aktach na solistów, chór i orkiestrę
Libretto: Ryszard Peryt na podstawie sztuki Stanisława Wyspiańskiego Daniel
Premiera: 7 października 2001, Warszawska Opera Kameralna
Zamówienie: Warszawska Opera Kameralna
Inscenizacja i reżyseria: Ryszard Peryt
Kierownictwo muzyczne: Ruben Silva
Scenografia: Andrzej Sadkowski
Obsada:
Baltazar: Andrzej Klimczak
Śmierć: Marta Boberska
Daniel: Leszek Świdziński
Stary więzień: Jerzy Mahler
Młody więzień: Michał Kanclerski
Trzech atletów: Bernard Pyrzyk, Jakub Burzyński, Krzysztof Kur
Trzech poetów: Zdzisław Kodyjalik, Sławomir Jurczak, Zbigniew Dębko
Synowie podbitego narodu, strażnicy, kurtyzany, grzechy
Chór Warszawskiej Opery Kameralnej
Warszawska Sinfonietta
Dyrygent: Ruben Silva
O operze:
)
Balthazar,fragment partytury
Zniewolenie narodu przez inny naród, walka z nim, poddanie się jego woli, a przede wszystkim duchowa siła uciemieżonego narodu, która prowadzi do zwycięstwa, jest treścią opery. Temat ten, aktualny za czasów Wyspiańskiego (zabory w Polsce), jest aktualny również dziś: Tybet, Kurdowie, Bałkany, Czeczenia, Palestyna i wiele, wiele innych miejsc na świecie. Religie brały
i biorą w tych konfliktach niemały udział.
Myśl u Wyspiańskiego przekazana jest niezwykle skrótowo. Niemal hasłowo. Nie ma ani jednego zbędnego słowa. Nawet fragmenty liryczne są przekazane jakby w zimnym świetle, bez wzruszenia. To czytelnik się wzruszy. Poeta pozostaje silny, obiektywny, męski.
Słowo leży u źródła muzyki. Słowo Wyspiańskiego dawało mi impuls i energię do szukania dźwięku, który wzmocni jego znaczenie lub je zmieni. Obydwa rozwiązania są w tym utworze stosowane na równi. To w imię łamania stereotypów.
Tworzenie postaci przy pomocy dźwięku było istotą pracy nad tym utworem. Szukałem gestu, motywu, który mógłby się zmierzyć ze słowem. Wybór języka muzycznego był drugorzędny. Dlatego komponując "Balthazara" korzystałem z doświadczeń z wcześniejszych swoich utworów, rezygnując z poszukiwań i eksperymentów. Poszukiwania i eksperymrnty były natomiast skierowane na postaci: ich ekspresję, charakter, zmienność i złożoność. Tekst Wyspiańskiego prowokuje do takich eksperymentów, bo jest niejednoznaczny.
To daje w rezultacie bogactwo postaci i otwiera pole dla kompozytora.
Zygmunt Krauze
Gwiazda
)
Gwiazda, Wrocław, Teatr Polski, 2006
III WERSJA (2006)
Opera w jednym akcie na sopran, komputer i dwóch kamerzystów
ca 50'
PW: 19 stycznia 2006, Teatr Polski, Wrocław
Adaptacja elektroakustyczna i kierownictwo muzyczne: Cezary Duchnowski
Solistka: Agata Zubel
Reżyseria: Andrzej Makowiecki
Video: Stanisław Chwiszczuk
Kostiumy i scenografia: Marek Stanilewicz
II WERSJA (1994)
Opera w jednym akcie na sopran, mezzosopran, orkiestrę, chór i balet
ca 55'
Libretto: Helmut Kajzar
Rękopis u kompozytora
)
Gwiazda, Opera Wrocławska, 1994
PW: 12 czerwca 1994, Opera Wrocławska
Kierownictwo muzyczne: Zygmunt Krauze
Inscenizacja i reżyseria: Stefan Szlachtycz
Solistki: Jolanta Żmurko, Elżbieta Kaczmarzyk
Zamówienie: Ministerstwo Kultury i Sztuki, Warszawa
I WERSJA (1981)
Opera kameralna na 2 soprany, 2 mezzosoprany, alt, saksofon tenorowy, trąbkę, perkusję, akordeon,
gitarę elektr., skrzypce i kontrabas
ca 55'
Libretto: Helmut Kajzar
Wyd.: Uviversal Edition, Wiedeń
Światowa premiera: 7 kwietnia 1982, Nationaltheater Mannheim
Kierownictwo muzyczne: Donald Runnicles
Reżyseria: Peter Rasky
Solistki: Astrid Schirmer, Sabine Sipos
Zamówienie: Nationaltheater Mannheim
Kolejne produkcje:
Premiera w Warszawie: 21 czerwca 1985, Teatr Narodowy
Reżyseria: Wojciech Szulczyński
Kierownictwo muzyczne: Bogdan Hoffman
Gwiazda: Halina Słonicka, Krystyna Szostek-Radkowa
Głos II: Wanda Bargielowska, Maria Olkisz
Głos III: Ewa Gawrońska, Hanna Zdunek
Głos IV: Krystyna Jaźwińska, Elżbieta Pańko
Głos V: Maria Olkisz, Maria Vranova
Premiera w Hamburgu: 15 czerwca 1986, Staatsoper
Reżyseria i inscenizacja: Helmut Danninger
Kierownictwo muzyczne: Zygmunt Krauze
Gwiazda: Hildegard Uhrmacher
Służący: Horst Schweimler
Aktorka: Simone Alex
Soliści Philharmonischen Staatsorchestrer: Christa Bohnhoff, Dorothea Nerlich-Kruse, Anne Pellekorne,
Linda Plech, Martina Su
Premiera w Paryżu: czerwiec 1989, Theatre National de la Colline
Reżyseria: Jorge Lavelli
Soliści: Viorica Cortez (mezzosopran), Sylvie Valayre, Françoise Degeroges, Laure Mailfert, Denise Poray
Ensemble Musique Vivante: Claude Barthélémy, Pierre Blanchard, Felipe Canales, Jean-Louis Chautemps, Gilbert Roussel, Gérard Siracusa
Dyrygent: Zygmunt Krauze